Naar jaarlijkse gewoonte stonden we dit jaar ook weer op onze vaste stek op het schaapscheergedoe van de kinderboerderij in Hallaar (daar brengt een feestjaar geen verandering in, de vaste rubrieken blijven ook lopen).

En naar jaarlijkse “goede” gewoonte was er ook weer wat mis met onze koelwagen. Daar word de laatste tijd wel veel aan gewerkt om hem terug volledig in orde te krijgen. De koeling is al terug op punt gesteld, maar het onderstel, daar moet nog hard aan gewerkt worden. Toen de Mettez met zijn tractor langskwam om alles te verhuizen naar onze activiteit, bleek het voorwiel weer geen zin te hebben om te bollen.

Zelfs enkele tikken met de hamer deden het koppig wiel niet van gedacht veranderen. Tot er zwaarder materiaal aan te pas kwam. Toen gaf het zich toch gewonnen en kon er vertrokken worden met alle drank aan boord.

Zondag morgen werd er verzameld om tien uur om de rest van het gerief te gaan halen. Nu de Polle niet mee kon om alles in orde te brengen om te kunnen tappen, moesten we zelf ons plan trekken. 

Van bier drinken en flesjes uitschenken, kennen we omzeggens zo goed als alles. Een vat steken dat gaat ook nog, maar nu moest iedere leiding en elk kraantje nog aangesloten worden. En dat heeft wel even geduurd voor we dat in orde hadden.

Gelukkig hebben we dat ook tot een goed einde kunnen brengen (en kennen we dat ook voor in de toekomst).

Ondertussen werd de rest van onze stand ook in orde gezet, en kon het volk afkomen. Druppelsgewijs kwamen die dan ook eens kijken wat we zoal te bieden hadden. Maar er waren af en toe ook andere dingen die kwamen aangedruppeld. Dat beloofde niet veel goeds.

Net nu de mensen zouden gaan arriveren, zou het toch niet mogen regenen. Blijkbaar trokken de bezoekers van het schapenscherenfeest zich niets van het mindere weer aan, want even later stond er een massa te dringen aan onze toog. Gelukkig heeft die al heel wat bestormingen doorstaan.

Toch was het deze keer alle hens aan dek, of hij bezweek onder de grote druk van de menigte die soms 4 à 5 rijen dik stonden aan te schuiven! En het was nochtans géén dorstig weer! Stel u voor dat de zon geschenen had, dan waren we gewoon overrompeld geworden!

Veel mensen lieten ons kiezen in hun plaats, maar toch waren er ook die doelbewust een soecifiek biertje kwamen vragen. Weerom waren het de bieren die in de eigen streek werden gebrouwen, en blijkbaar al wat gekend waren bij de lokale bevolking, die gevraagd werden.
Onze frisdrank bleek toch weer als éérste uitverkocht te zijn (en we hadden tien soorten bij volgens de Guy).

Onze 25 soorten bier hielden het wat langer uit. Zo zijn we toch niet volledig zonder bier gevallen. Dat is iets wat we ons niet kunnen permitteren als bierclub.

De koelwagen had de test met de nieuwe koeling goed doorstaan. Dus op het Avondfeest in Berlaar kunnen we op dat vlak ook weer gerust zijn.

Omstreeks zeven uur waren de meeste bezoekers dan toch voldaan. Sommige zelfs iets te!
Een orkestje zorgde er voor dat er toch nog enkele bleven plakken. Zelfs de regen die nu toch écht begon te vallen kon hen niet tot vertrekken bewegen.

Wij van onze kant konden ook nog niet inpakken. Er stond nog een grote aanhangwagen van een BBQ in de weg. Dus bleven we nog even verder tappen. Zo werd het toch bijna half tien toen de Mettez met zijn tractor door de regen kwam aangetuft.

Op zo’n moment denk ik dat hij de bierclub vervloekt tot in de grond. In plaats van rustig bij de tv te zitten, in de gietende regen op zijn tractor een koelwagen gaan halen van dat clubke van de Hei.

Bedankt Mettez, we zullen je gedenken in ons gebeden (niet dat ge daar veel voordeel uit haalt, maar ’t zegt toch schoon hé). Natuurlijk ook onze andere helpers niet vergeten te bedanken, ze waren meer dan nodig op de drukke momenten. En dit jaar zullen we nog meer dan op andere jaren beroep op jullie moeten doen. Want ons feestjaar slorpt werkelijk helpers op.

Dus tot op één dezer zeker (er zijn nog kansen genoeg dat we elkaar tegen het lijf lopen op zo’n activiteit).